334خانم دكتر سعاد ماهر، در كتاب «مشهد الامام على»، نظر شيخ جعفر محبوبه را با بررسى‌هاى علمى و عملى بيشتر، توسعه داده است و آن را با استفاده از مطالبى كه در «الكامل» ابن‌اثير آمده، ارجح دانسته است. ابن اثير مى‌گويد: «سلطان غازان ايلخانى، در آرامگاه امام على(ع)، ساختمانى را ساخت كه مختص سادات بود و «دارالسّادة» ناميده مى‌شد. او در آنجا، يك خانقاه مخصوص صوفيه ساخت». سپس خانم دكتر سعاد ماهر به برخى از بناهايى كه همچنان به آرامگاه امام على(ع) از سمت غرب، متصل شده‌اند، همچون «مسجدالرأس»، استناد كرده است. پس از آن، در پايان مى‌گويد:

اين بنا (مسجد)، به نيمه دوم قرن هفتم هجرى برمى‌گردد و از آنجا كه اين مسجد، جزء بناهاى ملحق به آرامگاه على(ع) است، نظر شيخ جعفر محبوبه كه بازسازى اين بنا را پس از آتش‌سوزى، متعلق به دوره ايلخانيان مى‌داند، پذيرفتنى است.

شيخ محمد حسين حرزالدين نيز اين نظريه را قابل استناد مى‌داند. ¹ اما آنچه آنها به آن اعتقاد دارند، نمى‌تواند قابل اطمينان باشد؛ چراكه بين تاريخ مطالب خانم دكتر سعاد ماهر و تاريخ بناى ضريح مطهر در سال 760 ه .ق/ 1358م، نزديك به يك قرن، فاصله وجود دارد.

دكتر حسن الحكيم با استناد به دو كتاب «لمحات اجتماعية عن تاريخ العراق الحديث» ² و «اضواء علي معالم محافظة كربلا» ³، اين بنا را به اويس بن حسن جلايرى، نسبت مى‌دهد كه وى آن را ترميم نمود و با مرمر پوشانيد. گويا اين نظريه او، به واقعيت نزديك است؛ چراكه ابواويس، شيخ حسن الجلائرى، در صحن مطهر امام على(ع) به خاك سپرده شده است و فرزند او، امير قاسم