171مىخورد. (تصوير 87) وجود اين عبارت، چنين تصورى را ايجاد مىكند كه ميان اين محراب و امام زينالعابدين(ع) ارتباطى وجود دارد. زائران نيز چنين باورى دارند و آن را محل نماز خواندن امام زينالعابدين(ع) مىدانند. براى همين بسيارى از آنان، اين محراب را مىبوسند و به قصد تبرك و ثواب، در آن نماز مىخوانند.
«محمد اسعد طلس»، از اين مسجد با عنوان «مسجد شهداى كربلا» ياد كرده، و آن را مسجد تازه تأسيس دانسته است كه در سال 1331ه .ق، يعنى تقريباً همزمان با بازسازى بناى زيارتگاه رؤوس الشهداء، ساخته شده است. 1 براساس نوشتهاى كه داخل گنبد مسجد ثبت شده، ساختمان مسجد در سال 1411ه .ق - 1990م. بازسازى شده است.
نماى كلى مسجد شامل صحنى در شمال و شبستانى در جنوب است. صحن مسجد از سمت غرب به رواقهاى صحن زيارتگاه سرهاى شهداى كربلا متصل است. ميان آن، يك حوض آب كه از يك قطعه سنگ سياهرنگ تراشيده شده، به چشم مىخورد 2 كه بر آن گنبد كوچكى بنا شده است. اين گنبد بر چهار ستون كوچك استوار، و داراى گردن هشت ضلعى است. داخل سقف گنبد، شكلهاى هندسى سادهاى رسم شده كه داخل آنها اسامى شانزده تن از شهداى كربلا ثبت گشته است. اينها شهدايىاند كه زيارتگاه مجاور، مدفن سرهاى آنان دانسته شده است. (تصوير 86)
همچنين داخل صحن، چاه آبى نيز وجود دارد كه دهانه آن با يك قطعه فلز رنگآميزى شده به رنگ سبز، مسدود است. لبه چاه نيز از سنگ مرمر سفيد پوشيده، و به شكل نقوش گياهى تراشيده شده است. (تصوير 88) تعدادى از زائران به دهانه چاه