145 َعَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ) فَإِذَا صَارَ الْأَمْرُ إِلَيْهِ جَعَلَ الله لَهُ عَمُوداً مِنْ نُورٍ يُبْصِرُ بِهِ مَا يَعْمَلُ أَهْلُ كُلِّ بَلْدَة. ¹

امام در همان موقعى هم كه در شكم مادر است، گفت‌وگوها را مى‌شنود و وقتى به دنيا مى‌آيد، بين دو كتفش نوشته شده است: ( وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلاً لاٰ مُبَدِّلَ لِكَلِمٰاتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ). سپس وقتى زمام امر به دست او بيفتد، خداوند عمودى از نور برايش قرار مى‌دهد كه با آن نور آنچه را اهل هر شهرى عمل مى‌كنند، مى‌بيند.

در روايت ديگرى مى‌خوانيم كه امام صادق(ع) فرمود:

إِنَّ الله إِذَا أَرَادَ خَلْقَ إِمَامٍ...فَإِذَا سَقَطَ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ أُوتِيَ الْحِكْمَةَ وَ جُعِلَ لَهُ مِصْبَاحٌ يَرَى بِهِ أَعْمَالَهُمْ. ²

... زمانى كه [امام] پاى به دنيا بگذارد به وسيله حكمت مزين مى‌گردد و براى او چراغى قرار داده مى‌شود كه با آن كارهاى بندگان را مى‌بيند.

همچنين «صالح بن سهل» چنين نقل مى‌كند:

كُنْتُ جَالِساً عِنْدَهُ فَقَالَ لِيَ ابْتِدَاءً مِنْهُ يَا صَالِحَ بْنَ سَهْلٍ إِنَّ الله جَعَلَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الرَّسُولِ رَسُولاً وَ لَمْ يَجْعَلْ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْإِمَامِ رَسُولاً قَالَ قُلْتُ وَ كَيْفَ ذَاكَ قَالَ جَعَلَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْإِمَامِ عَمُوداً مِنْ نُورٍ يَنْظُرُ الله بِهِ إِلَى الْإِمَامِ وَ يَنْظُرُ الْإِمَامُ بِهِ إِلَيْهِ فَإِذَا أَرَادَ عِلْمَ شَيْءٍ نَظَرَ فِي ذَلِكَ النُّورِ فَعَرَفَه. ³

خداوند در ميان خودش و امام ستونى از نور قرار داده است كه خداوند از اين طريق به امام مى‌نگرد و امام نيز از اين طريق به پروردگارش مى‌نگرد و هنگامى