13

ديباچه

الحمدلله رب العالمين و صلى الله على محمد و آله الطاهرين

قرآن كتابى است كه از سوى حق بر رسول خاتم(ص) نازل گشته است تا همواره تنهاترين هدايتگر و پاسخ‌گو به نيازهاى روحى و معنوى خلق تا آخرالزمان باشد. اما از آنجا كه اين كتاب دربردارنده كليات تمامى قوانين تكوينى و تشريعى مورد نياز انسان است، به تفسير و تبيين نياز دارد. ازاين‌رو خداوند، رسولش را مبين و مفسر قرآن معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد:

(وَ أَنْزَلْنٰا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنّٰاسِ مٰا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ) (نحل:44)

و بر تو نيز، قرآن را نازل كرديم، تا آنچه را به سوى مردم نازل شده است، براى آنها روشن سازى، شايد انديشه كنند.

اما سخن در اين است كه مرجع علمى در تبيين قرآن پس از آن حضرت چه كسى است؟ شيعه معتقد است براساس روايات متعددى از رسول خدا(ص)، به‌ويژه روايت مشهور و متواتر ثقلين، تنها مرجع علمى، اهل‌بيت(عليهم السلام) است؛ زيرا امامان اهل‌بيت(عليهم السلام) براى پاسخگويى و هدايت تكوينى و تشريعى مردم، از علوم الهى