76

روايت رافع بن خديج

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِهْرَانَ قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَوْزَاعِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُوالنَّجَاشِيِّ صُهَيْبٌ مَوْلَى رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ قَالَ سَمِعْتُ رَافِعَ بْنَ خَدِيجٍ يَقُولُ: كُنَّا نُصَلِّي الْمَغْرِبَ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَنْصَرِفُ أَحَدُنَا وَإِنَّهُ لَيُبْصِرُ مَوَاقِعَ نَبْلِهِ ¹

.... رافع بن خديج مى‌گويد: با پيامبر خدا(ص) نماز مغرب مى‌خوانديم. پس وقتى يكى از ما برمى‌گشت جايگاه افتادن تير خود را به‌خوبى مشاهده مى‌كرد.

سند اين روايت صحيح توصيف شده است ²؛ اما اين روايت با سندهايى ديگر و اندك تفاوتى در ديگر آثار روايى اهل تسنن نيز نقل شده است. نسائى آن را مرسل نقل كرده ³، ضمن اينكه برخى جريان ديدن مواضع تير را به‌صورت جمله شرطيه بيان كرده‌اند ⁴؛ حال آنكه در روايت رافع بن خديج به‌روشنى هويداست كه تير انداخته شده و آنها جاى افتادن تير را ديده‌اند.

در برخى كتب، شافعى روايتى با همين مضمون را با چند واسطه، از جابر نقل كرده است:

أَخْبَرَنَا الشَّافِعِيُّ قَالَ: أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَلْقَمَةَ عَنْ أَبِي نُعَيْمٍ عَنْ جَابِرٍ قَالَ: كُنَّا نُصَلِّي الْمَغْرِبَ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ نُخْرِجُ نَتَنَاضَلُ حَتَّى نَدْخُلَ بُيُوتَ بَنِي سَلَمَةَ نَنْظُرُ إِلَى مَوَاقِعِ النَّبْلِ مِنَ الْإِسْفَارِ. ⁵