200
تَنْتَظِرَ حَتَّى تَذْهَبَ الْحُمْرَةُ وَتَأْخُذَ بِالْحَائِطَةِ لِدِينِكَ. 1
به عبد صالح خدا (امام موسى بن جعفر(ع)) اين‌گونه نوشتم كه قرص خورشيد ناپديد مى‌شود و شب روى مى‌آورد. سپس شب بالا مى‌آيد و خورشيد از ما پنهان مى‌گردد و بر شب حمره‌اى بالا مى‌آيد و مؤذن‌هاى ما اذان را آغاز مى‌نمايند. آيا در اين لحظه نماز بخوانم و درصورت روزه‌دار بودن، افطار كنم يا تا رفتن حمره بالاى شب صبر كنم؟ حضرت در جواب نوشتند: براى تو اين‌گونه مى‌بينم كه صبر كنى تا حمره برود و در امر دينت احتياط را گرفته، از دست ندهى.
الف) بررسى سندى
سند روايت چنين است: « عَنْهُ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ عَنْ عَبْدِالله بْنِ صَبَّاحٍ».
با قرينه إسناد قبل، روشن مى‌شود شيخ طوسى اين روايت را از طريق محمد ابن حسن بن سماعه نقل كرده است. 2سليمان بن داود 3 توثيق شده است. ولى عبدالله بن صبّاح مجهول است؛ هرچند در سند تهذيب 4 عبدالله بن وضّاح آمده كه صحيح همين بوده 5 و وى نيز توثيق شده است. 6 با توجه به اين توثيقات و واقفى بودن ابن سماعه، بايد از اين روايت به «موثقه» ياد كرد.
برخى سليمان‌بن‌داود را مشترك بين ثقه و غيرثقه دانسته‌اند 7؛ ولى با توجه به اينكه سليمانِ غيرثقه تنها يك روايت در كتب اربعه دارد و همچنين با ملاحظه راوى و