753. ابوطالب بن عبدالمطّلب: عموى پيامبر(ص) و پدر گرامى امام على(ع)، طالب، عقيل، جعفر، امّ هانى و جُمانه است. وى در پرده تقيه توانست حمايتى قابل ستايش از رسول خدا(ص) در برابر فشار مشركان از خود نشان دهد و به‌طور بسيار جدّى از آن حضرت دفاع كند. داستان تبعيد بنى‌هاشم و خاندان ابوطالب در «شعب ابى‌طالب» در منابع تاريخى ضبط و ثبت است. اشعار بسيارى از ابوطالب بر جاى مانده كه علاوه بر ايمان عميق او، نشان‌دهنده چهره ادبى اين بزرگمرد هاشمى است. با وفات او در سال دهم بعثت، پيامبر خدا(ص) بزرگ‌ترين حامى خود را از دست داد. او را كنار قبر پدر گرامى‌اش به خاك سپردند. بر مقبره آن دو، گنبد و بارگاهى ساختند كه در 1325 ق تعمير و بازسازى شد؛ ¹

4. خديجه(عليها السلام): خديجه، دختر «خويلد بن اسد بن عبدالعزّى بن قصىّ بن كلاب»، همسر گرامى پيامبر(ص)، نخستين زنى است كه مسلمان شد و با مال و ثروت خويش پيامبر را يارى كرد. رسول خدا(ص) هميشه از او به نيكى ياد مى‌كرد، تا جايى كه حسادت برخى از همسران وى برانگيخته مى‌شد، اما آن حضرت از تحسين خديجه(عليها السلام)خوددارى نمى‌كرد. پيامبر خدا(ص) از خديجه صاحب دو فرزندِ پسر، به نام قاسم و عبداللّه و چهار دختر به نام‌هاى زينب، امّ‌كلثوم، فاطمه و رقيه شدند. ² آن بانوى فداكار به رغم آن همه ثروت و مكنت، سه سال در شعب ابى‌طالب، در كمال سختى در كنار پيامبر(ص) ماند و آرامشِ جان او بود. سرانجام نيز در پايان آن محاصره وفات يافت و پيامبر(ص) او را در قبرستان حَجُون به خاك سپردند؛