25

فصل دوم: توحيد و اقسام آن

مفهوم توحيد

مراد از توحيد در مباحث اعتقادى، معناى اعم و مطلق آن است؛ يعنى باور به اينكه خداوند در هيچ يك از شئون خود، يعنى ذات، اسماء، صفات، خالقيت، ربوبيت و الوهيت شريك ندارد؛ زيرا لازمه اعتقاد كامل به توحيد اين است كه انسان به همه ابعاد توحيد، يعنى به توحيد ذاتى، ربوبى، صفاتى، افعالى و عبادى اعتقاد داشته باشد و تنها خداى متعال را معبود بداند و در عبادت براى او شريكى قائل نشود. پس مراد از توحيد، اعتقاد به يگانگى خدا در ذات و صفات و افعال و نفى شريك از او در عبادت است. ¹

اعتقاد به توحيد ذاتى و ربوبى و عبادى جزء اصول ضرورى و اوليه اسلام است و اگر كسى به توحيد ذاتى و ربوبى و عبادى اعتقاد نداشته باشد، موحد شمرده نمى‌شود.