178و معصومان را مستقل در نفع و زيان نمى‌دانند. بلكه معتقدند تنها خداوند زيان‌رسان و نفع‌رسان است و توسل به ائمه و اولياى الهى از آن روست كه ايشان تنها وسيله‌اى نزد خدايند و خود خداوند به بندگان امر مى‌كند كه با وسيله‌اى كه خودش پذيرفته است به او تقرب جويند:
يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ (مائده: 35)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، تقواپيشه باشيد و وسيله‌اى براى تقرب به خدا بجوييد.
مسلمانان با تمام وجود به توحيد ذاتى، صفاتى، اسمائى، ربوبى و عبادى اقرار دارند و سوگند مى‌خورند كه جز خداى يگانه را سزاوار پرستش نمى‌دانند. بنابراين متهم كردن اين مسلمانان به كفر و شرك، كارى جز ايجاد تفرقه و خدمت به بيگانگان و دشمنان نيست.
آيا اينان به حال اسلام و مسلمانان از خوارج خطرناك‌تر نيستند؟! آيا اينان بزرگ‌ترين تفرقه‌افكنان و سد راه اتحاد امت اسلامى نيستند؟! چرا مسلمانان در برابر اين گمراهان كه همه مسلمانان را مشرك و مهدورالدم مى‌دانند، سكوت كرده‌اند؟! فردا مقابل خدا و رسول او چه خواهند گفت؟! اگر عالمان مسلمان، سكوت خود را نشكنند و پاسخ وهابيان را ندهند، به يقين، فردا عذرى در پيشگاه خدا نخواهند داشت و آنان نيز در افعال و عقايد وهابيان شريك خواهند بود.
اختلاف ما و اهل‌سنت در مسئله امامت و برخى مسائل فرعى دين، دليل بر خروج از دين و مشرك شمردن يكديگر نيست. اما آيا اهل‌سنت به سبب اختلاف يا دشمنى با شيعه مى‌توانند به اقدام جنايتكارانه وهابيان در كشتن شيعيان راضى باشند؟!