156
نقد سوم: باطل بودن انحصار دعوت پيامبران الهى به توحيد عبادى
يكى ديگر از اشكالات مهم وهابيان اين است كه مى‌گويند توحيدى را كه اسلام به آن دعوت كرده، فقط توحيد در عبادت است. درحالى‌كه اين سخن مخالف همه آياتى است كه به اقسام ديگر توحيد اشاره دارد و هرگونه شريك را از ذات، صفات، عبادت و ربوبيت خداوند نفى مى‌نمايد. پس قرآن به همه اقسام توحيد اشاره كرده است؛ نه فقط توحيد عبادى.
براساس ادعاى وهابيان، مشركان عصر جاهليت، توحيد در خالقيت، رازقيت و ربوبيت را قبول داشتند و تنها مشكل آنها اين بود كه غيرخدا را پرستش مى‌كردند. ازاين‌رو تنها در توحيد عبادى مشرك بودند. رسالت همه پيامبران الهى نيز دعوت مردم به توحيد در عبادت بوده است؛ زيرا مشركان، توحيد خالق را قبول داشتند و مى‌گفتند عالم همه مخلوق خداست.
اين ادعا كاملاً باطل و برخلاف نص قرآن و سيره انبيا در مبارزه با همه كافران و مشركان است؛ زيرا كفار و مشركان، چند دسته بودند؛ برخى از اساس، منكر وجود خالق و رب واحد بودند؛ مثل دهريون ومادى‌گرايان و قائلان به صدفه. برخى ديگر براى خدا در خلق و تدبير و ربوبيت شريك قائل بودند. برخى معتقد بودند خدا فرزندانى از جنس فرشتگان يا آدميان دارد. برخى ديگر به تفويض امور به برخى موجودات اعتقاد داشتند و برخى به خدايان گوناگونى از مظاهر خلقت مانند ستارگان و خورشيد ايمان داشتند. در واقع مشركان، خدايان زيادى داشتند كه يكى از آنها را خالق عالم مى‌دانستند و برخى را فقط معبود