14به آن اعتقاد دارند، اما وهابيان بسيارى از مسلمانان را به دليل برخى اعتقادات مانند شفاعت، توسل به اولياء، طلب شفا و زيارت قبور مشرك مىدانند. هرچند كه اين مسئله يعنى تكفير مسلمانان نسبت به يكديگر جنبه تاريخى دارد و قرنها، متكلمان اسلامى در بحثهاى مهم كلامى همچون عدل، قضا و قدر، جبر و اختيار و مخلوق بودن قرآن، با يكديگر اختلاف عقيده داشتند و گاهى نيز مخالف خود را كافر و فاسق مىخواندند؛ لكن وهابيان با تقسيمبندى و تعريف جديد از مفهوم توحيد، مسلمانان راستين را مشرك شمرده و كشتن آنان را واجب مىدانند.
اين مسئله چالش برانگيز موجب شده تا قدرت و انسجام فكرى و فرهنگى و اجتماعى امت اسلامى تضعيف شود و دشمنان دين اسلام، راحتتر به اهداف خود برسند و با استفاده از امكانات فكرى، مالى و انسانى خود مسلمانان، آنان را با يكديگر درگير سازند. بنابراين مىتوان گفت كه مسئله تكفير مسئلهاى سرنوشتساز است كه اگر به شكل معقول و همه جانبه با آن مبارزه نشود، اثرى از اصل اسلام باقى نمىگذارد.
از اينرو اثر حاضر، با بررسى ديدگاه شيعه و وهابيت درباره توحيد عبادى و واردكردن نقدهاى متعدد بر عقايد وهابيت در زمينه توحيد عبادى، بىاساس بودن تفسير آنان را در اين بحث ثابت مىكند.