112حكم مى‌باشد. ¹

پس مى‌توان گفت: توحيد در عبادت از لوازم اعتقاد به توحيد ذاتى و صفاتى و اعتقاد به ربوبيت خداوند است.

همه مفسران و انديشمندان اسلامى، اعم از شيعه و اهل‌سنت، باور دارند كه بين توحيد ربوبى و الوهى (توحيد عبادى) ملازمه وجود دارد. ازاين‌رو مى‌گويند:

توحيد الربوبية مستلزم لتوحيد الألوهية بمعنى أنّ الإقرار بتوحيد الرّبوبية يوجب الإقرار بتوحيد الألوهية. ²

توحيد ربوبى مستلزم توحيد عبادى است؛ يعنى اقرار به توحيد ربوبى، موجب اقرار به توحيد الوهى (عبادى) است.

با اينكه بسيارى از علماى وهابى به اين ملازمه اقرار دارند ³، ولى در بسيارى از موارد ادعا مى‌كنند كه ممكن است افرادى به توحيد ربوبى معتقد باشند، ولى در توحيد عبادى مشكل داشته باشند؛ چنان‌كه يكى از علماى وهابى مى‌گويد:

چنين نيست كه هركسى به خالقيت و ربوبيت اقرار داشت، عابد