107اعمال با نيت و اعتقاد به الوهيت و ربوبيت آنان تحقق نمى‌يابد. اگر كسى بدون اعتقاد به الوهيت و ربوبيت و استقلال موجودى، از او به دليل مقام قربى كه نزد خدا دارد و دعايش مستجاب است، طلب دعا و حاجت نمايد، به هيچ‌وجه شرك و عبادت غيرخدا نيست.

اما اگر كسى معتقد باشد كه خداوند برخى از افعال مثل رزق دادن و زنده كردن را به برخى از موجودات مانند فرشتگان و اولياى صالح سپرده است و باور داشته باشد كه آنها تدبيركننده اين عالم‌اند و خداوند در كار آنها دخالت نمى‌كند و به‌سبب اين باور، آن موجودات را مستحق ستايش و پرستش بداند، چنين فردى اعتقاد به ربوبيت و الوهيت غيرخدا دارد. ¹

پس تعريف صحيح عبادت كه مستند به آموزه‌هاى قرآنى و روايى است، چنين است:

إنّ العبادة عبارة عن القول أو العمل الناشئين من الاعتقاد بألوهية المعبود و أنّه ما لم ينشأ الفعل أو القول من هذا الاعتقاد فلا يكون الخضوع أو التعظيم و التكريم عبادة. ²

عبادت آن قول و عملى است كه از روى اعتقاد به الوهيت معبود صورت بگيرد و اگر قول و عمل و خضوعى برگرفته از اين اعتقاد نباشد، عبادت ناميده نمى‌شود.