40
ب) اسم فاعل و اسم مفعول در ثلاثى مزيد
1- عدم وجود صيغه مثنى
2- تغيير در حركت «مُ » در آغاز : گاه ساكن تلفظ مىشود. مانند مُرشِّح (سرما خورده)
مْرَشِّح و گاه كسره مىگيرد. مانند مُجتمع- مِجتمع
3- عدم استفاده از «ون » در جمع
ج) صفت مشبهه
: در زبان عامى وزن «فَعلان » كاربرد زيادى دارد.
«عَميان (نابينا)، بَردان (سرمازده)، نَعسان (خواب آلود)، زَعلان (ناراحت)، شَبعان (سير) صَحيان (بيدار)، فَطران (غذا خورده) و... ».
أغلب به جاى وزن «فَعيل وفَعِل » نيز از وزن «فَعلان » استفاده مىشود. مانند:
سَمعان به جاى سَميع
مَرضان به جاى مَريض
فَهمان به جاى فَهيم
خَجلان به جاى خَجِل
قَلقان به جاى قَلِق و...