97 شَاطِئِ الْفُرَات... ثُمَّ أَقْبَلْتُ أُرِيدُ الْقَبْرَ فَلَمَّا انْتَهَيْتُ إِلَى بَابِ الحَائِرِ خَرَجَ إِلَيَّ الرَّجُلُ بِعَيْنِهِ فَقَالَ يَا هَذَا انْصَرِفْ فَإِنَّكَ لا تَصِلُ فَانْصَرَفْتُ... وَ جِئْتُ إِلَى شَاطِئِ الْفُرَاتِ حَتَّى إِذَا طَلَعَ الْفَجْرُ اغْتَسَلْتُ وَ جِئْتُ فَدَخَلْتُ فَلَمْ أَرَ عِنْدَهُ أَحَداً فَصَلَّيْتُ عِنْدَهُ الْفَجْرَ وَ خَرَجْتُ إِلَى الْكُوفَةِ. ¹

البته استعمال واژه «حائر» تنها به بارگاه امام حسين عليه السلام اختصاص ندارد و در برخى از روايات به بارگاه امام موسى‌بن‌جعفر عليهماالسلام نيز اطلاق شده است؛ ² چنان‌كه بر اماكن ديگرى نيز اطلاق «حائر» شده است؛ براى مثال، خليل، بكرى، ابن‌منظور و بغدادى، « حائرالحَجّاج » را ذكر و توصيف مى‌كنند. ³ ياقوت حموى، « حائر مَلهم » در يمامه را بيان مى‌كند ⁴ و در ادامه، «حائر» را اسم قصرى در سامرا معرفى مى‌كند. ⁵ يعقوبى نيز در شمار اقدامات معتصم چنين مى‌گويد: « وأقطع و صيفا و أصحابه مما يلي الحير، و بنى حائطا سماه حائر الحير ممتدا ». ⁶ بلاذرى نيز در ضمن بيان اقدامات متوكل، از حائرى كه معتصم حجره‌بندى كرده بود، سخن مى‌گويد. ⁷

با توجه به اين استعمالات و سخن ابن‌منظور در لسان‌العرب كه مى‌گويد: «گفته‌اند: اين خانه را «حائر» وسيعى است. عامّه به جاى «حائر»، «حير» مى‌گويند و اين نادرست