1) . در مورد قبر مسلم‌بن‌عقيل و هانى‌بن‌عروه، بايد گفت كه خارج از مسجد و در سمت شرق و متصل به ديوار مسجد، كنار دارالاماره قرار دارد؛ سفرنامه‌ابن‌بطوطه، ج 1، ص270.

2) . براقى مورخ بزرگ عراق در تعيين آرامگاه مسلم چنين مى‌گويد: ترديدى نيست كه اكنون آرامگاه مسلم همان زيارتگاه وى است. گرچه در تعيين مرقدش هيچ خبر و روايتى در كتب تاريخى وارد نشده اما در كتاب‌هايى كه علماى ما (صاحب مزار كبير و شهيد و..) تأليف نمودند بر تطبيق آرامگاه وى بر همين مرقد فعلى اتفاق‌نظر دارند؛ افزون بر اينكه مردمِ هر دوره‌اى آن را پذيرفته‌اند و هيچ‌كس با آن مخالفت نكرده است و اين اتفاق‌نظر، شهرت و پذيرش مردم در طول عصرها و عدم وجود مخالفت، دليل كافى و برهان قاطعى است بر اينكه اينجا آرامگاه مسلم است و اين امور كاشف از نظر امام(عليه السلام) است. چرا كه همه امامان ما در عصرشان و همچنين فرزندانشان و فرزندان فرزندانشان و يارانشان هريك در دوران خودش مردم را از آرامگاه حضرت اميرمؤمنان(عليه السلام) و ديگران آگاه مى‌كردند، و اگر آرامگاه مسلم در جايى به جز مكان فعلى آن بود، به مردم مى‌گفتند و شبهه و ترديد آنان را از بين مى‌بردند و آرامگاه مسلم را مشخص مى‌كردند، اصولاً سكوت آنان از بيان اين مطلب، محكم‌ترين دليل و حجت ماست؛ تاريخ الكوفه، ص 109.

3) . در تعميرات سال‌هاى اخير حرم مسلم و هانى، دو لوح سنگى مرمر كشف شد كه نام مسلم و هانى روى آنها حك شده بود، كه متعلق به قرن اول هجرى است. قطعه سنگى نيز از قرن دوم هجرى به خط كوفى كشف گرديد كه روى آن نوشته‌اند: «هذا قبر مختاربن‌ابى‌عبيدة الثقفى الآخذ بثارات الحسين» - در مورد تاريخچه حرم مسلم پس از تتبع بسيار چنين مى‌گوييم: در زمان آل‌بويه، عضدالدوله آستانه‌اى براى حرم در 368 . .ق بنا كرد. سلطان اويس جلايرى در 767 .ق و پادشاهان صفوى در 1055 .ق و پادشاهان قاجار در 1232..ق تعميراتى در آن آستان انجام دادند. از ديگر كسانى كه اين مزار را بازسازى كردند بايد از شيخ محمدحسن معروف به صاحب‌جواهر ياد كرد كه در 1263 . .ق با مبالغى كه سلطان لكهنو از هند براى اين كار اختصاص داد به تعمير گسترده آن پرداخت. او ضريحى از نقره و گنبدى از طلا بر فراز قبر مسلم نصب كرد. در سال‌هاى اخير به همت آيت‌الله حكيم و جمعى از نيكوكاران بناى جديدى شامل حرم و رواق و ساخته شد و گنبد آن نيز توسط حاج رشاد مرزه طلاكارى گشت؛ تاريخ الكوفه الحديث، ج 1، ص 95، خططكوفه، ج 5، ص 17؛ مراقدالمعارف، ج 2، ص 307؛ مشاهد العترة، ص 186.