133

اشكال دوم

برخى از فقها معتقدند كه بايد مراد از اين روايت و علم به آن‌را به اهلش واگذار كرد؛ زيرا كسى به تفصيل در اتمام و تقصير بين احرام و احلال قائل نشده؛ يعنى هرگاه مكلف محرم بود وظيفه‌اش قصر است و هنگامى كه مُحلّ بود، مى‌تواند تمام نيز بخواند و شايد امر به قصر كه در اينجا منوط به «مادام محرما» شده، به‌خاطر نوعى مشابهت با عامه است كه مطلقاً قائل به قصر هستند؛ بنابراين روايت حمل بر تقيه مى‌شود. به‌هرحال اين روايت امكان معارضه با ساير اخبار را نخواهد داشت؛ زيرا قطع داريم فرقى ميان اتمام و قصر در احرام و غير آن نيست. ¹

دليل پنجم: صحيح ابى‌ولادحناط

قَالَ قُلْتُ لأبِي عبدالله عليه السلام إِنِّي كُنتُ نَوَيْتُ حِينَ دَخَلتُ المَدِينَةَ ² أن أقِيمَ بِهَا عَشَرَةَ أيَّامٍ فَأتِمَّ الصَّلاةَ ثُمَّ بَدَا لِي بَعدُ أن لا أُقِيمَ بِهَا فَمَا تَرَى لِي أتِمُّ أمْ أقَصِّرُ فَقَالَ إِن كُنْتَ حِينَ دَخَلْتَ المَدِينَةَ صَلَّيْتَ بِهَا صَلاةً فَرِيضَةً وَاحِدَةً بِتَمَامٍ فَلَيْسَ لَكَ أَن تَقصُرَ حَتَّى تَخرُجَ مِنهَا وَ إِن كُنتَ حِينَ دَخَلتَهَا عَلَى نِيَّتِكَ التَّمَامَ فَلَم تُصَلِّ فِيهَا صَلاةً فَرِيضَةً وَاحِدَةً بِتَمَامٍ حَتَّى بَدَا لَكَ أن لا تُقِيمَ فَأنتَ فِي تِلكَ الحَالِ بِالخِيَارِ إِن شِئتَ فَانوِ المُقَامَ عَشراً وَ أتِمَّ وَ إِن لَم تَنوِ المُقَامَ فَقَصِّر مَا بَينَكَ وَ بَينَ شَهرٍ فَإِذَا مَضَى لَكَ شَهرٌ فَأتِمَّ الصَّلاة. ³

به امام صادق عليه السلام عرض كردم: وقتى وارد مدينه مى‌شوم، قصد اقامت ده روز مى‌كنم، پس نماز را تمام مى‌خوانم، ناگهان برايم اتفاقى مى‌افتد و نمى‌توانم در شهر بمانم، دراين‌صورت شكسته نماز بخوانم يا تمام؟ حضرت فرمودند: «اگر وقتى وارد شهر شدى، يك نماز واجب را تمام خوانده بودى، پس ديگر شكسته نخوان تا آنكه از شهر خارج شوى و اگر وقتى وارد شهر مى‌شوى نيت اقامت