93اذن الهى مؤثر و نافع مىشمارد معناى ديگرى مىتوان استنباط كرد. به ويژه آيه قُلْ لِلّٰهِ الشَّفٰاعَةُ جَمِيعاً (زمر: 44) كه در كمال صراحت همه شفاعتها را از خدا و متعلق به خدا مىداند. 1بدون ترديد چنين معنايى از شفاعت هيچگونه منافات و تعارضى با توحيد ذاتى و افعالى و حتى توحيد در عبادت نخواهد داشت، زيرا انسان به خوبى مىداند كه رحمت و فيض خاصى كه از ناحيه شفيع به او مىرسد پرتوى از رحمت خداست و اساساً خود آن ولى نيز از سوى حق تعالى منبعث شده است.
با چنين تحليلى مؤمن هنگام توسل به اولياى الهى و شفاعتخواهى لازم است به اين نكات توجه نمايد:
يك - به كسى توسل كند كه خداوند او را به عنوان وسيله نجات معرفى كرده است.
دو - هنگام شفاعتخواهى عنايت داشته باشد كه او به خاطر اذن خداى متعال و فرمان او، به آن ولى به عنوان شفيع متوسل شده است.
سه - حتى هنگامى كه از شفيع شفاعت مىخواهد توجه اصيل او بايد به خود خداى متعال وبالتبع متوجه شفيع باشد.
يادآور مىشويم كه هيچ يك از توجهات بالا در مورد تصوير نادرست وجود ندارد و از اين رو مىتوان گفت برخى از توسلات و شفاعتخواهىهاى رايج ميان مردم با نوع درست آن فاصله زيادى داشته و با توحيد عبادى و افعالى در تعارض است.
با تغيير اساسى در تصوير شفاعت چنين توسلات و شفاعتخواهىهايى معناى ديگرى پيدا مىكند، زيرا در شفاعت صحيح سر و كار ما با خود شفيع