158مقرب درگاهش را واسطه بين خودش و كسانى كه در رتبه پايينترى هستند قرار داده و اين تقدم و تأخر به دليل استحقاق ذاتى آنهاست. در واقع ملاصدرا اذن را به وجود مناسبت خاص تفسير كرده است. 1
در مورد شفاعتشوندگان ملاصدرا مىفرمايد: دو گروه مورد شفاعت قرار مىگيرند. گروه اول كسانى هستند كه امكان ذاتى 2 براى شفاعت داشته باشند. اينان فرمانبرداران از اهل ايماناند. گروه دوم كسانى هستند كه امكان استعدادى داشته باشند. اينان گناهكاران امت رسولخدا (ص) هستند كه هرچند گناهان كبيره انجام دادهاند، اما اين گناهان در آنها به صورت ملكه راسخ در نيامده است كه مانع از شفاعت شود. 3
سؤال مهمى كه در اينجا مطرح مىشود اين است: اگر امكان استعدادى شرط برخوردارى از شفاعت است، شفاعت شدن گروه اول چه لزومى دارد؟ بنا بر آنچه قبلاً بيان گرديد، شفاعت اقسام مختلفى دارد. چنين به نظر مىرسد كه شفاعت گروه اول از نوع ترفيع درجه و شفاعت گروه دوم براى رهايى از عذاب است.
در حقيقت نظام حاكم بر آفرينش، استوارترين نظام است كه اتقان كامل دارد، زيرا اين نظام جلوه علم ذاتى واجب تعالى است كه ضعف و نارسايى هرگز بدان راه نمىيابد. از طرف ديگر، رحمت خداوند واسع است، يعنى همه چيز را در بر مىگيرد. ملاصدرا مبعوث شدن انبيا براى هدايت خلق را يكى از نشانههاى رحمت و عنايت الهى به بندگان مىداند. 4 شفاعت نيز يكى ديگر از