76آرى، «زيارت» به عنوان يك واقعيت دينى و اجتماعى در انديشهاسلامى و مايه آرامش خاطر، تكامل معنوى و اخلاقى است.
روايات فراوانى درباره اهميت، آداب، آثار و دستاوردهاى زيارت سخن گفتهاند و عالمان بزرگ اسلامى، در اين زمينه مطالب فراوانى نوشته و بهرهمندى از اين گنجينه پربها را يادآورى نمودهاند. اما برخى از كوتهفكران، پيشينه زيارت، مستندات زيارت، آداب زيارت، صفاى زيارت، نقشهاى گوناگون زيارت و سيره اوليا و اصحاب پيرامون زيارت را، ناديده گرفته و به شدت با آن مخالفت كردهاند.
جاى بسى تأسف است كه روزى، شخصى به نام «ابن تيميه» پرچم مبارزه با زيارت و برخى ديگر از موضوعات ارزشى اسلام را به دست گرفته و روزگار ديگرى، «محمد بن عبدالوهاب» آن انديشه نادرست را پى مىگيرد؛ اكنون نيز وهابيان از او پيروى نموده و با زائران حرم نبوى و مشتاقان زيارت امامان بزرگوار بقيع و ديگر اماكن مقدس، بد رفتارى مىكنند.
يكى از محورهاى قابل بحث كه نظريه وهابيان را نادرست و باطل معرفى مىكند، «زيارت در سيره و سخن پيامبر اكرم (ص) است» كه اين نوشتار به بيان آن - به ويژه از منابع اهلسنّت - مىپردازد.
زيارت در سيره نبوى (ص)
الف) زيارت قبر مادرش «آمنه»
1
.«عن سليمان بن بريده، عن أبيه قال: زار النبي (ص) قبر أمّه في ألف مُقَنّع، فلم يُر باكياً أكثر من يؤمئذٍ». 1