68بر اساس آيه (وَ مٰا كٰانَ اسْتِغْفٰارُ إِبْرٰاهِيمَ لِأَبِيهِ إِلاّٰ عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَهٰا إِيّٰاهُ فَلَمّٰا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلّٰهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ)؛ (توبه: 114) به عمويش وعده داده بود كه برايت استغفار مى‌كنم و از خدا مى‌خواهم كه تو را با ايمانى كه مى‌آورى بيامرزد (لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ..)؛ (ممتحنه: 4)، اما پس از روشن شدن دشمنى عمويش با خداوند، ابراهيم عليه السلام از طلب استغفار براى او خوددارى كرد.

از آيه ذيل جواز استغفار براى اموات نتيجه گرفته مى‌شود. زيرا در آن آمده: (وَ الَّذِينَ جٰاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنٰا وَ لِإِخْوٰانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونٰا بِالْإِيمٰانِ)؛ (حشر: 10) كسانى كه بعد از مهاجرين و انصار آمدند همواره در دعا به درگاه خدا عرض مى‌كنند پروردگارا ما و برادران دينى ما را كه در ايمان بر ما سبقت داشتند ببخش و در دل ما هيچ كينه و حسد قرار نده. پروردگارا تويى كه در حق بندگانت بسيار رؤوف و مهربانى. علاوه بر امكان استفاده جواز استغفار براى اموات از آيه مورد بحث ¹، جواز صدقه و نيابت براى انجام واجبات اموات نيز نتيجه گرفته مى‌شود.

براساس پاره‌اى از روايات در ذيل تفسير آيه 10 سوره حشر ² خداوند بر هر مسلمانى واجب فرموده كه براى اميرالمؤمنين عليه السلام به نص آيه فوق استغفار كند، زيرا آن حضرت سابق امت است.

گرچه بعضى از مفسران مفهوم اين جمله را محدود به كسانى كرده‌اند كه بعد از پيروزى اسلام و فتح مكه به مسلمانان پيوستند، ولى هيچ دليلى بر اين محدوديت نيست، و آيه تمام مسلمين را تا قيامت شامل مى‌شود و