65مىكنند پيش تو آيند و از خدا آمرزش بخواهند و پيامبر (نيز) برايشان آمرزش بخواهد بى گمان خدا را توبه پذير مهربان خواهند يافت.
آيه مورد بحث از جمله آياتى است كه مورد توجه دانشمندان اسلامى اعم از شيعه و اهل تسنن قرار گرفته و از طريق آن مطلوبيت زيارت قبر شريف پيامبر (ص) نتيجه گرفته شده است، چه آنكه لزوم تعظيم و بزرگداشت رسولخدا (ص) به زمان حيات ايشان خلاصه نمىشود، بلكه بعد از حيات ايشان را نيز در بر مىگيرد، از همين روى است كه زينالدين ابوبكر بن حسين بن عمر قريشى عثمانى مصرى مراغى متوفاى 681 هجرى 1 گفته: «براى هر مسلمان سزاوار است كه اعتقاد داشته باشد كه زيارت رسولخدا (ص) از قربات بزرگ است به دليل احاديثى كه در اين باره وارد شده و به دليل قول خداوند: (وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ...)؛ زيرا تعظيم پيامبر (ص) با مرگ ايشان قطع نمىشود.
سمهودى از اين آيه مطلوبيت زيارت پيامبر (ص) را براى هر دو حالت حيات و مرگ نتيجه گرفته و تلاوت اين آيه را براى كسى كه قبر شريف پيامبر (ص) را زيارت مىكند مستحب دانسته 2 و تصريح نموده كه جمهور فقهاى اهلسنت به جز ابنتيميه و برخى از حنابله و برخى ديگر از آيه مورد بحث استحباب زيارت قبر رسولخدا (ص) را نتيجه گرفتهاند، چه آنكه در حديث آمده كه پيامبران در قبور خويش زنده هستند، از سويى