156 باب بر سه نكته تأكيد ورزيده است:
الف) استحباب مؤكد بودن زيارت قبر پيامبر (ص) ،
ب) وادار كردن مردم توسط والى و حكومت براى زيارت پيامبر (ص) ،
ج) وجوب زيارت آن حضرت در هر سال.
البته منظور وى از وجوب، چنان كه در پايان باب تذكر داده، وجوب كفايى است .
اينكه مرحوم صاحب وسائل در اين باب، سخن از اجبار مردم توسط والى براى رفتن به زيارت پيامبر (ص) را مطرح كرده است، گرچه صريحاً در روايات اين باب ذكر نشده، ولى در ابواب وجوب الحج باب پنج، روايتى نقل شده است كه امام المسلمين مردم را براى حج و زيارت پيامبر وادار مىكند، چرا كه در روايات ترك زيارت پيامبر (ص) جفاى بر آن حضرت شمرده شده است. عدهاى از فقها مثل شهيد اول فرمودهاند: اگر مردم زيارت آن حضرت را ترك كنند، بر امام المسلمين است كه ايشان را به رفتن به زيارت آن حضرت مجبور كنند، زيرا ترك زيارت آن حضرت موجب جفاى محرّم است. 1
رواياتى كه در جوامع روايى شيعه در استحباب و فضيلت زيارت نبى گرامى اسلام (ص) نقل شده است، به همان مضمون يا قريب به آن نيز در بسيارى از منابع روايى اهل سنت منقول است. اين روايات به