95 او همراه ساخت و به وى گفت: «كجا مى‌روى»؟ مرد گفت: «مى‌خواهم فلان برادر دينى خود را زيارت كنم». فرشته گفت: «براى حاجتى به زيارت او مى‌روى»؟ گفت: «نه». پرسيد: «به خاطر خويشاوندى كه ميان تو و اوست، به زيارت او مى‌روى»؟ گفت: «نه». فرشته پرسيد: «پس براى چه به زيارت او مى‌روى»؟ گفت: «براى خدا و به‌دليل آنكه او را براى خدا دوست دارم». گفت: «به‌راستى كه خداى عزوجل مرا بر تو فرستاده، تا تو را باخبر كنم كه تو را، به‌دليل دوستى برادر دينى‌ات و زيارتى كه به‌سبب اين دوستى انجام مى‌دهى، دوست دارد و به همين سبب، بهشت را بر تو واجب گردانيده است». ¹

رسول خدا (ص) فرمود:

انَّ اللهَ عزّوجَلّ يقول: حَقَّتْ مَحبَّتي لِلَّذينَ يتَزاوَرونَ مِنْ اجْلي. ²

خداى عزوجل مى‌فرمايد: « دوستى من، براى كسانى كه يكديگر را براى من زيارت مى‌كنند، واجب شد».

نيز آن حضرت فرمود:

مازارَ رَجُلٌ رَجُلاً فِي اللهِ شَوْقاً الَيهِ وَ رَغْبَةً في لِقائهِ الاّ ناداهُ مَلَكٌ مِنْ خَلفِه طِبْتَ وَ طابَتْ لَكَ الجَنَّة. ³

هيچ‌كس، ديگرى را براى خداى تعالى و از روى اشتياق به او و رغبت به ديدار او زيارت نكرد، مگر اينكه فرشته‌اى از پس او ندا كرد كه پاكيزه شدى و بهشت بر تو پاكيزه و خوش باد.

غزالى مى‌نويسد: «صِرف ديدن برادران الهى داراى فضيلت است و در تورات است كه چهار ميل برو و برادر الهى را زيارت كن». ⁴