62 بر او باد، آنچه كه درباره ديگر پيامبران مىگوييم، درباره ايشان بايد بيشتر رعايت گردد؛ يعنى با ادب و احترام و خضوع و خشوع بيشتر باشد؛ زيرا او شفيعى است كه شفاعتش رد نمىشود و كسى كه رو بهسوى او كند و به بارگاه او روى آورد و از او كمك بگيرد و به او پناه برد، محروم نمىگردد؛ زيرا او قطب دايره كمال و گزيده كائنات است.
پس كسى كه به او توسل جويد و يا از او كمك بخواهد و يا حوائجش را از او طلب كند، همانطور كه تجربه نشان داده، محروم نخواهد شد، درصورتى كه آداب كلى زيارت در مورد او به نحو احسن رعايت گردد. بنابراين علماى ما، كه رحمت خدا بر آنها باد، گفتهاند: شخص زائر بايد توجه داشته باشد كه برابر رسول خدا همانند دوران حياتش قرار دارد؛ زيرا فرقى ميان حيات و ممات او نيست؛ يعنى همانطور كه در زمان حياتش، امتش را مىديده و از حال و نيات و مقاصدشان آگاه بوده، در زمان مماتش نيز چنان است.
زائر بايد بداند كه توسل به رسول خدا (ص) موجب ريزش گناهان و خطاهاست؛ زيرا كه بركت شفاعت آن حضرت و عظمت او در نزد خدا چنان است كه ديگر، گناه، بزرگ جلوه نمىكند؛ چون شفاعت ايشان از همه چيز برتر و بزرگتر است. پس بر كسىكه او را زيارت كرده است، بشارت ده و كسىكه او را زيارت نكرده، بايد با شفاعتش به خدا پناه برد. خدايا! ما را به احترامى كه او نزد تو دارد، از شفاعتش محروم مفرما! آمين يا رب العالمين.
كسى كه خلاف اين عقيده را داشته باشد، محروم است. آيا او گفته خدا را نشنيده است كه فرمود:
(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً)؛ «و اگر آنان وقتى به خود ستم كرده بودند، پيش تو مىآمدند و از خدا آمرزش مىخواستند و پيامبر [نيز] براى آنان طلب آمرزش مىكرد،