245«سيدبنطاووس» درباره زيارت اباالحسن امام هادى عليه السلام مىفرمايد: «... آنگاه ضريحش را ببوس و سمت راست صورتت را بر روى ضريح بگذار و سپس سمت چپ صورتت را و چنين بگو: خدايا! بر محمد و آل محمد درود فرست و 1...»
سيدبنطاووس همين عبارت را درباره زيارت امام حسن عسكرى عليه السلام نيز نقل مىكند. 2
البته رعايت اين ادب و استحباب آن، وقتى است كه ازدحام جمعيت نباشد و عمل به آن، مزاحمتى براى زائران ديگر نداشته باشد و حال معنوى آنان را بههم نزند. چهبسا يك كار مستحب، در وضعى ديگر، تبديل به امر غيرمطلوب مىگردد. مثل بوسيدن حجرالأسود كه در خلوت، بسيار پسنديده است، ولى در ازدحام جمعيت، بوسيدن يا لمس آن، به قيمت اذيت و آزار ديگران، روا نيست. هنگام ازدحام در حرمها، بهتر آن است كه انسان كنارى بايستد و با فاصله و حالت آرامش خود و راحتى ديگران، زيارتنامه بخواند و اين تصور عوامانه را كه اگر دست به ضريح نرسد، زيارت قبول نيست، از ذهن خود بيرون كند.
كسى هم كه كنار ضريح مىرود و لمس مىكند يا بوسه بر آن مىزند، خوب است كه توقف نكند و فرصت و امكانى را براى ديگران هم فراهم كند كه به اين فيض برسند و استفاده از ضريح را حق اختصاصى خويش نشمارد.
بوسيدن ضريح، نوعى ابراز عشق و علاقه به صاحب قبر است. بوسه بر درگاه و درها و ديوارها و ضريح و سنگ قبر، بهدليل انتساب اينها به آن چهرههاى محبوب است، وگرنه سنگ و چوب و آهن، خودبهخود، قداستى ندارند.
ببوس اى خواهرم قبر برادر
شهادت، سنگ را بوسيدنى كرد
آنان كه به رمز و راز اين قضيه توجه ندارند، به شيعه، براى اين ابراز ارادت انتقاد