224توصيه امامان معصوم عليهم السلام به «اخلاص در زيارت»، تقدس زيارت را نشان مىدهد و از عدم سنخيت آن با انگيزههايى چون «چشموهمچشمى»، «شهرتطلبى»، «برترىجويى» و ... حكايت مىكند.
اخلاص در زيارت، آدمى را از اين آفات اخلاقى مصون مىدارد:
«زيارت را به رخ ديگران كشيدن»، «تعداد آن را براى ديگران شمارهكردن»، «آن را توفيقى از سوى پروردگار دانستن، بهمنظور اثبات توفيق براى خود و نفى آن براى ديگران»، «فراهم آوردن زمينه براى استقبال هرچه بيشتر از او [البته در سفرهاى زيارتى همانند حج]»، «توجهداشتن به تعداد پارچه نوشتههايى كه بر ديوار و سردرِ خانه او نصب مىشود»، «افزودن بر تعداد قربانىهايى كه پيش پاى او ذبح مىشود، بهمنظور عقب نماندن از ديگران يا به رخ كشيدن موقعيت مالى و مادى»، «بهجاى آوردن وليمهاى پرهزينه و پرخرج به انگيزه تمايزيافتن و مورد توجه و تحسين ديگران قرارگرفتن»، «از مردم توقع احترامى ويژه داشتن»، و... .
زيارت عاشقانه
همانگونه كه لازمه نگاه به «زيبايى»، عشق و دلدادگى است، لازمه تماشاى جمال معنوى امام عليه السلام نيز، «زيارت عاشقانه» است. عشق از معرفتى كه پيشتر شكل گرفته است، خبر مىدهد و نشان مىدهد كه زائر با طى مراحلى همچون رياضت، غبارروبى از قلب، جلابخشيدن به انديشه و كسب معرفت معصوم عليه السلام ، موفق به درك حضور امام عليه السلام در هستى شده است. عشق، زيارتِ همراه با اشتهاست. همانگونه كه در غذاهاى مادى اگر اشتها باشد، هم غذا لذتبخش مىشود و هم بهطور كامل جذب بدن مىگردد، در غذاهاى معنوى و روحى، همانند زيارت، نيز اگر عشق (اشتهاى روحى) باشد، زيارت، لذتبخشتر مىشود و بركات آن بهطور كامل، جذب روح مىگردد.
«عاشقانِ جلوه امام، شيفته ديدارند. با حضورشان تكلم مىكنند، با نگاهشان حرف