195 به شخص مى‌آموزد، اهل صداقت باشد، بر خدا توكل كند، هر نيرويى را از او بداند، خالصانه و تنها براى خدا آن حضرت را زيارت كند و... .

بسم اللهِ، ماشاءاللهُ، لا قوةَ الّا باللهِ، (رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ، وَ أَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ، وَ اجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطٰاناً نَصِيراً)، حَسبى الله، آمنتُ بِالله، توكَّلتُ عَلى الله و لا قوّة الّا بالله؛ اللهم انّي اسئلُكُ بِحَقِّ السائلينَ عَلَيك وَ بِحَقِّ مَمشاى هذا اليك، فَاِنّي لَم اخرُج بَطَراً وَ لا اشِراً، وَ لا رياءً و لا سُمعَةً، خَرَجتُ اتِّقاءَ سَخَطِكَ وابتِغاءَ مَرضاتِك، أَسألُكَ ان تُنقِذُني مِنَ النّار وَ ان تَغفِرَ لى ذنوبي، انَّه لا يغفِرُ الذّنوبَ الّا انت.

به نام خدا. آنچه خدا بخواهد [همان خواهد شد]. قوتى جز از خدا نيست. «پروردگارا مرا (در هر كار)، با صداقت وارد كن و با صداقت خارج ساز و از سوى خود، حجتى يارى‌كننده برايم قرار ده. خداوند مرا بس است. به خدا ايمان آوردم؛ بر خدا توكل كردم و قوتى جز از خدا نيست. خدايا! من از تو مى‌خواهم، به حق درخواست‌كنندگان بر تو و به حق اين راهِ من كه به‌سوى توست، كه همانا من از روى تكبر و سرمستى و ريا و شهرت طلبى به‌سوى تو بيرون نيامدم؛ بلكه براى پرهيز از خشم تو و به‌دست آوردن رضايت تو بيرون شدم. از تو مى‌خواهم كه مرا از آتش [دوزخ] رها كنى و گناهانم را ببخشى كه جز تو كسى گناهان را نمى‌بخشد. ¹

بى‌گمان اذن دخول و خواندن دعا به هنگام ورود به حرم مطهر نبوى، افزون بر آنكه نوعى ادب حضور به‌شمار مى‌آيد، سبب بيدارى قلبى زائر مى‌شود؛ چراكه هر جمله‌اى از اين دعاها به‌منزله تكانى است كه به ذهن و قلب زائر وارد مى‌شود، تا اگر غافل، خواب‌آلود و بى‌ميل است، آگاه و بيدار شده، به تمايل قلبى و شوق برسد. ضمن اينكه