184 نيز قصد تقرب كند و اين امر؛ يعنى قصد قربت كردن بهواسطه زيارت مسجدش، هيچگونه منافاتى با قصد قربت كردن بهواسطه زيارتش ندارد [و هر دو در گستره اخلاص در نيت مىگنجد.]
نيز از مصاديق اخلاص در نيت آن است كه حتى اگر به اندازه يك ساعت هم كه باشد، نيت اعتكاف در مسجدالنبى كند و در آن، آموزش خير دهد يا آموزش خير ببيند و اينكه خدا را در آن ياد كند و ديگران را به ياد خدا اندازد و فراوان بر آن حضرت درود و سلام فرستد و تا آنجا كه مقدور است قرآن ختم نمايد و به همسايههاى رسول خدا (ص) صدقه دهد و مانند آنها. پس در همه اين امور، نيت تقرب نمايد تا در اثر اين نيت تقرب و اخلاص در نيت، به پاداش دست يابد كه «نيت مؤمن، بهتر از عملش مىباشد». 1
تواضع، خشوع و انكسار و استمرار آن تا پايان زيارت
از جمله آداب معنوى زيارت رسول خدا (ص) آن است كه وقتى به حرم آن حضرت نزديك شد و آن بارگاه را مشاهده كرد، به حالت تواضع و خشوع درآيد. 2 ابنحجرمكى، بزرگداشت قلبى و توجه به هيبت حضرت رسول خدا را زمينهساز خشوع و تواضع، به هنگام زيارت آن حضرت دانسته و در اينباره نوشته است:
سزاوار است زائر وقتى داخل مدينه و داخل حرم رسول خدا (ص) مىشود، تا زمانى كه بر مىگردد، عظمت و بزرگداشت قلبى مقام او را در دل جاى دهد و قلبش را سرشار از هيبت و عظمت آن حضرت نمايد، تا آنجا كه گويا او را مىبيند؛ چراكه بهواسطه اين بزرگداشت قلبى و در دل گرفتن هيبت آن حضرت است كه خشوع و خضوع، تحقق مىيابد؛ عبادت شخص، فراوان