162 و گهگاهى براى زيارت مشرف شود، ابداً قبول نمىكرد و مىفرمود: «ما از پناه امام هشتم جاى ديگر نمىرويم». 1ايشان شبها كه به حرم امام رضا عليه السلام مشرف مىشد، در بالاى سر مىنشست و با حال خضوع و خشوع به زيارت و دعا مىپرداخت. نماز مغرب و عشا را در جماعت آيتالله ميلانى شركت مىكرد و در بين مردم در گوشهاى مىنشست. بعد از نماز، طلاب و ساير علاقهمندان اطرافش مىنشستند و مشكلاتشان را مىپرسيدند و جواب مىشنيدند. 2
علامه طباطبايى رحمه الله در ماه رمضان، روزه خود را با بوسه بر ضريح مقدس حضرت معصومه عليها السلام افطار مىكرد. ابتدا پياده به حرم مطهر مشرف مىشد، ضريح مقدس را مىبوسيد، سپس به خانه مىرفت و غذا مىخورد. 3
ايشان در پاسخ كسانى كه زيارت قبور پيامبر اكرم (ص) و امامان معصوم عليهم السلام ، را خرافات دانسته و بوسه بر ضريح آنان را شرك و از گناهان كبيره دانستهاند، فرمود:
مطلوبيت زيارت پيغمبر اكرم (ص) و ائمه اهلبيت عليهم السلام ، از طريق احاديث متواتر ثابت شده و همهگونه تشويق و ترغيب به آن، شده است. روشن است كه حاضر شدن برابر اولياى دين - كه جز حق، چيزى در بر نداشتند و جز حقيقت، شيفته چيزى نبودند - چه اثر روحى عميقى در دل آرزومندان مىگذارد و چگونه جمال حق و حقيقت را با جذابترين جلوه خود، در مظهر يك انسان كامل نشان مىدهد و چگونه وحدت نظر و همدستى و همداستانى ميان طبقات مردم، از زن و مرد و سياه و سفيد و شريف و وضيع و شاه و گدا، بهوجود مىآورد و چگونه همهشان در يك صف قرار گرفته، در برابر حق و حقيقت، كرنش مىكنند.