90 آنجا كه مى‌فرمايد: وَ إِذْ قٰالَ مُوسىٰ لِقَوْمِهِ يٰا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِيٰاءَ وَ جَعَلَكُمْ مُلُوكاً وَ آتٰاكُمْ مٰا لَمْ يُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعٰالَمِينَ . ¹ بى‌ترديد نعمت در اين آيه، همان وسيله است؛ زيرا در اين آيه مى‌فرمايد: «هنگامى كه ميان شما، پيامبرانى قرار داد [و از اسارت فرعونيان رهايى بخشيد] و شما را حاكم و صاحب اختيار خود قرار داد». اما در پايان اين آيات، مى‌فرمايد: قٰالُوا يٰا مُوسىٰ إِنّٰا لَنْ نَدْخُلَهٰا أَبَداً مٰا دٰامُوا فِيهٰا فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقٰاتِلاٰ إِنّٰا هٰاهُنٰا قٰاعِدُونَ . ²

وهابيان، خوارج زمان

بنابراين مى‌بينيم كه بنى‌اسرائيل واسطه حق را انكار كردند. انكار آنان فقط به دليل ترس از مردن نبود، بلكه مى‌خواستند پيامبرشان را بيازمايند؛ زيرا معتقد بودند كه پيروزى حضرت موسى(ع) به‌واسطه آنان است؛ به همين دليل گفتند: «تو و پروردگارت برويد و [با آنان] بجنگيد». خوارج زمان ما (وهابى‌ها) نيز همين مفهوم را به كار مى‌برند و مى‌گويند خداوند را بخوانيد، اما به‌واسطه رسول‌خدا(ص) دعا نكنيد. خداوند با اين آيه به آنها چنين پاسخ مى‌دهد: قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَ أَيًّا مٰا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمٰاءُ الْحُسْنىٰ . ³