475 مقام شفاعت عظما را قائل شده است.

چرا اين مقام را فقط براى پيامبر اسلام قائل شده است؟ چرا مقام شفاعت را فقط براى اين بندگان خويش قرارداده است؟ پاسخ روشن است؛ زيرا دليل اختصاص دادن مقام شفاعت عظما به پيامبر اسلام، به دليل منزلت و مقام قرب آن حضرت به پروردگارش مى‌باشد كه از همه منزلت‌ها بالاتر است. اگر اين منزلت و قرب نبود، آن حضرت، سرور شافعان به شمار نمى‌آمد و شفاعت وى جايز نبود. پيامبران و صديقان نيز همين گونه‌اند. اگر منزلت و مقام والاى آنان نزد پروردگار نبود، خداوند مقام شفاعت را به آنان نمى‌داد.

اما آنجا كه خداى سبحان مى‌فرمايد: إِلاّٰ بِإِذْنِهِ ، بيانگر پذيرش شفاعت شافعان است؛ زيرا اذن در اين آيه، به معناى نافذ بودن شفاعت است. در واقع خداوند، شفاعت را با توجه به قدرت و مشيت خويش به شافعان آموخته است.

آنجا كه ابن‌تيميه مى‌گويد: «دعاى بندگان براى يكديگر نافع است. خداوند فرمان داده است تا براى يكديگر دعا كنند»، بايد به اين سخن پاسخ داد كه دعاى آفريدگان به مقام و منزلت پيامبر نيز سودمند است؛ زيرا خداوند در قرآن كريم و سنت پيامبرش بدين كار فرمان داده است كه در مباحث پيشين، ادله آن بيان شد.

اما درباره سخن ابن‌تيميه كه مى‌گويد: «بى‌ترديد دعاى مردم براى يكديگر سودمند است و خداوند به آن فرمان داده است...»، بايد گفت اين سخن باطل است؛ چراكه خدا و پيامبر او چنين سخنى نگفته‌اند؛ زيرا ميان