457 نيز امان امتم هستند. وقتى اصحابم نيز بروند، آنچه وعده داده شده، بر سر امت من مى‌آيد. ¹

اين روايت ارزشمند، عظمت پيامبر را تبيين مى‌كند. همه وجود و هستى، به بركت وجود آن حضرت شرافت يافته است.

پيامبر با اين سخن: «من مايه امنيت اصحابم هستم و... اصحابم نيز مايه امنيت امتم مى‌باشند...»، در مقام تبيين اهميت توسل و التجا به ايشان پس از ارتحالشان است. همچنين پيامبر در پى تبيين اهميت التجا به اهل‌بيت و اصحاب خود پس از فقدان آنها مى‌باشد؛ نه اينكه وقتى پيامبر از اين دنيا رفت، مايه امنيت امت اسلامى نيز از بين برود، يا هنگامى كه خاندان او از اين دنيا رفتند، امنيت امت از بين رفته باشد و پس از رفتن اصحاب از اين دنيا، مايه امنيت آنان نيز از ميان امتشان رخت بربسته باشد. اين نوع برداشت از روايت، به ذهن كم‌خردترين انسان نيز نمى‌رسد؛ چه رسد به پيامبر(ص).

آنچه پيامبر(ص) در پى تبيين آن و توجه دادن انسان‌ها به آن بوده است، پرهيز از ترك رابطه با آن حضرت، خاندانش و اصحاب ايشان است؛ به نحوى كه استغفار، بهترين تعبير براى پيروى ژرف از پيامبر و تمسك به محبت به ايشان و پيروانش پس از رحلت از اين دنيا مى‌باشد؛ به‌گونه‌اى كه