414 مخاطب انسان قرار مى‌گيرد و فقط از خداوند درخواست حاجت مى‌شود و در ايجاد و تأثير، شريكى براى خداوند وجود ندارد. درخواست شفاعت، غير از دعاست. بنابراين، كسى كه اين‌گونه دعا مى‌كند، هيچ‌گونه اشتباهى را مرتكب نشده و هيچ‌كارى كه باور توحيد را خدشه‌دار كند، از او سرنزده است. دليل ديگر اين است كه مردم در آخرت از رسولان الهى و حضرت محمد(ص) درخواست شفاعت مى‌كنند. 1
همچنين درباره مسئله توسل مى‌نويسد:
اگر توسل شرك بود يا در آن شائبه شرك وجود داشت، پيامبر اين كار را به آن نابينا ياد نمى‌داد كه از وى درخواست كرد برايش دعا كند. در واقع، حضرت در پاسخ به درخواست وى، به او ياد داد كه به رسول خدا متوسل شود. نمى‌توان گفت توسل در زمان حيات رسول خدا جايز است، ولى پس از رحلت وى جايز نيست. [از سوى ديگر] اقدام عمر [در توسل به عباس] نيز توسل به زنده بود. اما اثبات يك موضوع دليلى بر نفى غير آن نيست و نمى‌توان از اين كار عمر نتيجه گرفت كه توسل به مرده جايز نيست. 2
توسل از نگاه شعرانى
شعرانى در «العهود المحمديه»، بخش مأمورات مى‌نويسد:
درباره حضرت محمد(ص)، از ما پيمانى كلى گرفته شده است كه