346همچنين حديث يادشده بيان مىكند رسولخدا(ص) تبرك جستن دائمى كوچك و بزرگِ اصحاب و يارانش را به خود تأييد كرده است. به خواست خدا، اينك مواردى از تأييد پيامبر را ارائه مىكنيم تا شبهه كسانى كه تبرك جستن به آن حضرت را مشروع نمىدانند، برطرف شود؛ چه رسد به كسانى كه تبرك به غير پيامبر و صالحان و علماى نيككردار را مشروع نمىدانند.
پيشتر روايات صحيح بسيارى را در تبرك جستن اصحاب به آن حضرت بيان كرديم كه خود حضرت از عمل اصحاب آگاهى داشت و اقدام آنان را تأييد كرد؛ از جمله بخارى در صحيح خود در «كتاب الوضوء»، باب «الماء الذى يغسل به شعر الانسان»، از ابنسيرين نقل كرده است كه وى مىگويد به عبيده گفتم: «ما چند تار موى پيامبر(ص) را در اختيار داريم كه از انس يا خانوادهاش، به ما رسيده است». وى گفت: «بودن يك تار موى آن حضرت نزد من، بهتر از همه دنياست». اسماعيلى نيز روايت را با اين تفاوت نقل كرده، كه در آخر آن آمده است: «برايم از همه طلاها و نقرهها بهتر است».
در سنت اسلامى نيز ثابت و مسلّم است كه اصحاب رسولخدا(ص) به موى مبارك آن حضرت يا به ديگر اشيايى كه با بدن آن حضرت تماس داشته، تبرك مىجستهاند؛ از جمله داستان خالدبن وليد كه مقدارى از موهاى آن حضرت را در كلاه مخصوص خود مىگذارد و با آنها وارد جنگ مىشد و به بركت وجود حضرت، در جنگ پيروز مىشد. در نبرد يمامه، آنگاه كه كلاهش بر زمين افتاد، وى براى پيداكردن كلاهش به