1) . احمدبن مروان دينورى مالكى؛ ابن‌حجر در لسان الميزان، ج1، ص 469، درباره وى مى‌نويسد: «مسلمه در الصله مى‌گويد وى، يعنى احمدبن مروان، از كسانى است كه بيشترين روايات را از ابن‌قتيبه نقل كرده است. او ثقه بوده و روايات بسيارى نقل مى‌كرده است». ابن‌همام نيز در فتح القدير، ج2، ص506، ثقه بودن وى را پذيرفته است. همچنين مقدسى نيز او را ثقه دانسته است؛ ر.ك: المختاره، ج7، ص 248؛ مقدمه تحقيق كتاب المجالسه، كه مشهور بن حسن سلمان تحقيق اين كتاب را انجام داده است.

2) . دارقطنى و ديگران وى را ثقه دانسته‌اند؛ ر.ك: تاريخ بغداد، ج4، ص 303؛ سير أعلام النبلاء، ج13، ص418؛ سؤالات الحاكم، دارقطنى، ش 13؛ طبقات القراء، ابن‌جزرى، ج1، صص 86 و87.

3) . نام وى عبدالملك‌بن قريب‌بن عبدالملك بوده است. ابن‌حجر در تقريب التهذيب، ش 4205، مى‌نويسد: «وى سنّى و صدوق است». ابوبكربن ابى‌خيثمه از يحيى‌بن معين نقل مى‌كند كه اصمعى ثقه است. ر.ك: تهذيب الكمال، ج18، ص 387.

4) . پدرش همان قريب‌بن عبدالملك‌بن على‌بن اصمع است. بخارى در التاريخ الكبرى، ج7، ص 205 و ابن‌ابى حاتم در الجرح و التعديل، ج7، ص149، ش 8316، نام وى را آورده‌اند. ولى جرح يا تعديلى درباره وى نقل نكرده‌اند. عبدالملك، فرزند وى و نيز عمربن عاصم كلابى از او روايت نقل كرده‌اند. اين دو راوى نيز ثقه‌اند. اما سخن ازدى مبنى بر اينكه وى رواياتى ناشناخته نقل كرده است (ر.ك: لسان الميزان، ج4، ص473) از چند جهت درخور دقت است: نخست اينكه ازدى، خود فردى است كه درباره او سخنانى گفته شده است؛ دوم اينكه اين جرح، مبهم است و صريحاً نگفته كه چرا رواياتش ناشناخته است؛ سوم اينكه ذهبى نام قريب‌بن عبدالملك را در كتاب «المغنى فى الضعفاء»، نياورده است. اين مطلب نشان مى‌دهد كه او تضعيف اين راوى از سوى ازدى را نپذيرفته است. بنابراين بايد گفت دست‌كم اين روايت، مقبول است؛ زيرا هيچ جرح معتبرى درباره آن نقل نشده است. دو فرد ثقه نيز از وى روايت نقل كرده‌اند. پس شيخ و استاد وى عبدالملك‌بن على‌بن اصمع نيز مقبول‌الحديث است؛ وگرنه ابن‌ابى حاتم درباره او سكوت نمى‌كرد. پس بايد گفت وى نزد گروهى از محدثان، مانند محب طبرى و ابن‌سعد، فردى ثقه به‌شمار مى‌رود. اكنون كه اين مسئله روشن شد، بايد گفت وضعيت عبدالملك‌بن على‌بن اصمع كه ناشناخته است، به اين روايت آسيبى نمى رساند؛ چراكه فردى ثقه از او روايت كرده است. همچنين در رواياتى كه مربوط به آثار و حكايت‌ها مى‌باشد و در باب سيره مى‌آيد، مجهول بودن يك راوى به اصل روايت خدشه‌اى وارد نمى كند. او از طبقه بالاى راويان است؛ همچنان‌كه از هيثمى و تهانوى نيز نقل شد كه راويان طبقه بالا، از دروغ مصون‌اند؛ به همين دليل، ناشناخته بودن آنان، به روايات آسيبى نمى‌رساند.