310را تصديق مىنمود. پس اى مردم! به رسولخدا(ص) اقتدا كنيد و همچون ايشان با عباس رفتار كنيد. به هنگام مشكلات، وى را وسيلهاى براى رفتن به درگاه خداوند قرار دهيد». 1
ابنحجر در ذيل اين روايت مىنويسد:
زبيربن بكار در كتاب الانساب، نحوه دعاى عباس در اين واقعه، ويژگىهاى دعا كردن او و زمان وقوع اين رويداد را نيز تبيين كرده است. زبيربن بكار به اسناد خود روايت مىكند زمانى كه عمر از عباس خواست براى باريدن باران دعا كند، عباس اينگونه دعا كرد: «خدايا! هيچ بلايى جز با گناهى نازل نمىشود و بلا جز با توبه برطرف نمىشود. اين مردم بهواسطه من، و به دليل نسبت من با پيامبرت، به درگاه تو روى آوردهاند. اين دستان گناهكار ماست كه به درگاه تو آمده است و با تمام وجود به پيشگاهت توبه مىكنيم. بر ما باران فرو فرست». [پس از اين دعا]، آسمان بارانى شد و باران پيوسته و پردوام باريدن گرفت و زمين سيراب و حاصلخيز شد و مردم زندگى خود را از سر گرفتند. 2
در روايتى كه ابنعساكر نقل كرده، اين عبارت آمده است:
عمر گفت: «خدايا! ما بهواسطه عموى پيامبرت و برادر پدرش به تو روى آوردهايم. بر ما باران فرست و ما را نااميد مكن». سپس عمر گفت: «[تو نيز] بگو اى اباالفضل». آنگاه عباس گفت: «خدايا! هيچ