285
فَيا قَبرَ النَّبيِّ وَ صَاحِبَيهِ
آنگاه كه رسولخدا(ص) از دنيا رفت، مردم آشفته و پريشانخاطر شدند. ابوبكر، درحالىكه دو چشمش گريان بود، وارد شد و خود را بر جنازه رسولخدا(ص) انداخت. آنگاه كفن را كنار زد و چهره آن حضرت را آشكار كرد و دست به آن كشيد و پيشانى آن حضرت را بوسيد و همچنان مىگريست. وى گفت: «پدر و مادرم فدايت باد! در حيات و ممات پاكسرشت و پيراسته بودى...» تا آنكه گفت: «اگر مرگ امرى اختيارى بود، به جاى شما ما جانمان را فدا مىكرديم. 2 يا محمد! ما را نزد پروردگارت ياد كن و ما را از ياد مبر». 3
دليل دهم : از جمله دلايلى كه براى جواز توسل به پيامبر(ص) پس از وفات وى ارائه مىشود، قياس به جواز تبرك به آثار آن حضرت در زمان حيات و پس از رحلت اوست. بخارى، مسلم و ديگران، موارد فراوانى از تبرك جستن صحابه به آثار و ميراث رسولخدا(ص) به منظور شفايافتن يا عنايت و كسب توفيق و مشابه اين امور را روايت كردهاند؛ از جمله:
يك - بخارى، از عثمانبن عبداللهبن موهب نقل كرده است كه گفت:
خانوادهام مرا با ظرفى از آب نزد امسلمه همسر رسول خدا(ص)