203به درگاه پروردگارش روى مىآورد، عرض كند: «تحيتهاى مبارك و درودهاى پاك از آنِ خداوند است»؛ يعنى گويى به زبان حال مىگويد پروردگارا! تو را شاكرم به دليل توفيق نعمت بركات، نعمت درود فرستادن و نعمتهاى پاكيزهاى كه از توست؛ زيرا از سعادت من است كه اين معانى را به زبانم جارى ساختى و توانستم به آنها عشق بورزم و اينها همه از توست. اى خدا! اينها نيست، مگر وسيلههايى مبارك كه از رهگذر آنها فضل تو را مىطلبم كه مرا به مقام قرب تو مىرساند و عشق و محبت تو را به من منتقل مىكند و ذكر تو را در من نهادينه مىنمايد. اى آن كه بهترين ياد شوندهاى!
هنگامى كه پيامبر(ص) پاسخ مىدهد: «السلام علينا»، براى آن است كه اصل بركت و رحمت كه خداوند آنها را ويژه آن حضرت كرده، باقى بماند؛ زيرا رحمت و بركت، هديههاى خداوند به حضرت محمد(ص) است.
آنگاه كه مىفرمايد:
«السلام علينا و على عباد الله الصالحين» ؛ «سلام خداوند بر ما پيامبران و بر بندگان شايستهاش»، پيامبران و رسولان را نيز با خويش در اين مزاياى الهى شريك مىگرداند. البته اصل و كليد اين هديه الهى، نزد آن حضرت است و آنان به اين مقام راه نمىيابند، مگر بهواسطه آن حضرت؛ زيرا سلام به معناى تسليم شدن برابر دستورهاى خدا، و به معناى امنيت و فرمانبردارى و ثبات نعمتهاست. 1
خداوند با عبارت صلوات و درود، رحمت خود را دوبار مطرح كرده است: ابتدا با «الصلوات» و سپس با عبارت «و رحمة الله». آنگاه تحيت