185درخواست شفاعت كنند. از سوى ديگر، خداوند در آن روز از هركس به بنده خويش نزديكتر است. اما حضرت آدم، مردم را به پيامبر پس از خويش ارجاع مىدهد و پيامبر بعدى نيز به رسول پس از خود، تا اينكه درخواستكننده شفاعت، نزد سرور همگان، حضرت رسول اكرم(ص) مىآيد و خواستهاش برآورده مىشود.
شبههپراكنىهاى ديگرى نيز درباره حديث فرد نابينا و عبارات اين حديث وجود دارد كه عبداللهبن صديق غُمارى به اين شبههها پاسخ داده است. وى در كتاب خود مىنويسد:
آنجا كه پيامبر به نابينا فرمود: «اگر مىخواهى دعا كن...؛ يعنى اگر خواستى، من دعايى به تو ياد مىدهم تا با آن دعا كنى. اين تأويل براى سازگارى صدر و ذيل حديث ضرورى است». 1
اما البانى، طبق معمول، به غمارى مىتازد و وى را به غفلت يا تغافل متهم مىسازد. او مىنويسد:
اگر فرموده پيامبر به آن نابينا كه «اگر مىخواهى دعا كن»، پاسخ به درخواست نابينا بوده، روشن است كه اين دعايى براى او بوده است و همين معنا، عبارت ياد شده را با ادامه حديث سازگارى مىدهد. به همين دليل ملاحظه مىكنيم غمارى به تشريح عبارت «أللّهُمَ فَشفِّعهُ فِيّ، وَ شَفِّعني فيه» نمىپردازد؛ زيرا همچنانكه پيشتر بيان شد اين عبارت تصريح مىكند كه توسل ياد شده، به دعاى پيامبر(ص) بوده است.