58

چاه زمزم

زمزم، از برجسته‌ترين آثار مسجدالحرام است كه در بيست مترى شرق حجرالأسود واقع شده است و پيشينه تاريخى آن به دوران حضرت ابراهيم(عليه السلام) باز مى‌گردد.

پس از آنكه حضرت ابراهيم(عليه السلام) به امر خداوند، همسر و فرزندش را در مكه رها كرد، نوزادِ هاجر تشنه شد. هاجر براى يافتن آب او را در محل كنونى زمزم گذاشت و فاصله ميان كوه صفا و مروه را هفت بار پيمود. با شنيدن صداى درندگان، نگران وضعيت فرزند خود شد و به‌سرعت به‌سمت اسماعيل بازگشت. هنگامى كه به وى رسيد، به اعجاز الهى، زير پاى اسماعيل چشمه‌اى آشكار و روان شد. هاجر قدرى خاك جلوى آن ريخت و به زبان عبرى گفت: «زم زم»؛ «بايست». ازاين‌رو، زمزم نام گرفت. ¹بعدها اسماعيل(عليه السلام) آن را حفر كرد و به صورت چاهى درآمد.

در زمان جاهليت، قبيله «جُرهُم» به سبب كشمكشى كه با اهل مكه داشتند، هنگام كوچ كردن از مكه، چاه زمزم را از خاك پركرده، آن را مخفى كردند.