120آورد و با ثروت خويش پيامبر(صلى الله عليه و آله) را يارى كرد. پيامبر(صلى الله عليه و آله) او را «أَفْضَلُ نِساءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ» ¹خواند و فرمود:

همانا من خديجه را بر زنان امتم برترى مى‌دهم، همان‌گونه كه مريم بر زنان عالم برترى داده شد. او به من ايمان آورد هنگامى كه مردم به من كفر ورزيدند؛ او مرا تأييد كرد هنگامى كه مردم مرا تكذيب كردند. هنگامى كه مردم مالشان را از من دريغ كردند، او اموالش را در اختيار من گذاشت. ²

آن بانوى فداكار، با آن همه ثروت و مكنت، سه سال در شعب ابى‌طالب، در سختى‌ها با پيامبر(صلى الله عليه و آله) ماند و مايه آرامشِ ايشان بود. سرانجام حضرت خديجه(عليها السلام ) با پايان يافتن محاصره، در سن 65 سالگى و در رمضان سال دهم بعثت، در شعب ابوطالب از دنيا رفت. پيامبر(صلى الله عليه و آله) آن سال را «عام‌الحزن» ناميد؛ زيرا دو حامى بزرگ خود، يعنى ابوطالب و خديجه(سلام الله عليها) را در آن سال از دست داد.

4. قاسم، فرزند پيامبر(صلى الله عليه و آله)، كه به سبب نام او، كنيه حضرت «ابوالقاسم» شد. وى نخستين مولودى بود كه خداوند از خديجه(عليها السلام ) به پيامبر(صلى الله عليه و آله) داد. قاسم زودتر از