133امام صادق(ع) در روايت ديگرى فرمود:

«مَا مِنْ شَىْءٍ إِلَّا وَ لَهُ حَدٌّ يَنْتَهِى إِلَيْهِ إِلَّا الذِّكْرَ فَلَيْسَ لَهُ حَدٌّ يَنْتَهِى إِلَيْهِ» ¹؛ «هرچيزى اندازه‌اى دارد كه به آن منتهى مى‌شود؛ مگر ذكر خدا كه اندازه‌اى ندارد».

كعبه، خاطره‌انگيزترين و كهن‌ترين نقطه زمين است كه تاريخ زمينى و آسمانى دارد و خداوند آن را به‌جاى بيت‌المعمور عرش الهى، روى زمين قرار داده است. امام‌صادق(ع) فرمود:

مكه، خوشايندترين زمين نزد پروردگار است و هيچ خاكى نزد خدا از خاك مكه، و هيچ سنگى نزد او از سنگ مكه، و هيچ درختى نزد او از درخت آن، و هيچ كوهستانى نزد او از كوهستان آن، و هيچ آبى نزد خداى عزوجل از آب آن خوشايندتر نيست. ²

البته خدا مكان خاصى ندارد و نمى‌توان آن را در زمان يا مكانى محدود كرد؛ زيرا خدا از رگ گردن به انسان نزديك‌تر است ³ و هرجا نظر كنيم، خالى از حضور او نيست. ⁴ ولى به هرحال، خداوند بخشى از زمين را به‌صورت ويژه براى عبادت برگزيد تا بندگانش در آنجا او را ياد كنند؛ چنان‌كه همه جاى زمين ملك خداست. ولى مسجد به خانه خدا نام گرفته و مسجدالحرام نيز برترين مسجد است. كعبه نمادى در روى زمين است تا انسان كه با امور محسوس و مادى مأنوس است، بهتر بتواند به ياد خدا بيفتد و وجود او را باور كند.

بنابراين مى‌توان گفت كعبه، فرصتى تبليغى را ايجاد مى‌كند تا روحانى كاروان بتواند يكى از فضايل مهم اخلاقى را براى زائران، تبيين نمايد.