86 فَأحِبُّ انْ البَسَ اجْمَلَ ثِيابي. ¹

خدا زيباست و زيبايى را دوست دارد. من آراسته مى‌شوم براى پروردگارم كه مى‌فرمايد: زينت خود را هنگام رفتن به هر مسجدى، با خود برداريد و من دوست دارم مناسب‌ترين لباسم را بپوشم.

امام صادق (عليه السلام ) فرمود: «بهترين لباس هر زمان، لباس اهل آن زمان است». ²

امام على (عليه السلام ) ، به غلامش قنبر مقدارى درهم داد تا براى حضرت و خودش لباس بخرد. قنبر دو لباس خريد. حضرت لباس زيباتر را به قنبر داد و لباس ديگر را خودش برداشت و فرمود:

تو جوانى و اين لباس براى جوانان مناسب‌تر است. جوانان به تجمل و زيبايى رغبت بيشترى دارند و اين لباس، براى من مناسب‌تر است. به علاوه، من از خداى خود حيا مى‌كنم كه لباس خودم بهتر باشد. ³

يكى از مسائلى كه بايستى در تناسب لباس، به آن توجه شود، تبديل نشدن پوشش به لباس شهرت است. مسلمان نبايد لباسى بپوشد كه موجب انگشت‌نما شدن او شود؛ زيرا خودبزرگ‌بينى يا حقارت و تخريب شخصيت او را به همراه دارد. حضرت على (عليه السلام ) مى‌فرمايد: «

أَلبِس ما لا تَشتَهِرُ بِهِ وَلا يُزرَى بِكَ » ⁴؛ «لباسى بپوش كه تو را انگشت‌نما و عيب‌دار نكند».

امام صادق (عليه السلام ) فرمود: «

كَفَى بِالمَرءِ خِزياً انْ يَلبَسَ ثَوْباً يَشْهَرُه » ⁵؛ «براى خوارى فرد، همين بس كه لباسى بپوشد كه باعث شهرت او شود».