294شود. امام على (عليه السلام ) مى‌فرمايد: «

مَن لَم يَتَغافَلْ وَلا يَغُضَّ عَن كَثيرٍ مِنَ الاُمورِ تَنغَّصَتْ عِيشَتُهُ » ¹؛ «كسى كه تغافل و چشم‌پوشى از بسيارى از امور نكند، زندگى‌اش تيره و آرامشش بر هم مى‌خورد».

سفر گروهى، هم خوشى‌دارد و هم ناراحتى. گاه، فضيلت‌هاى اخلاقى همراهان، در طول مسافرت براى انسان آشكار مى‌شود و گاه عيب‌هاى اخلاقى و جنبه‌هاى منفى افراد ديده مى‌شود.

اولياى دين توصيه مى‌كنند علاوه بر تحمل مشقت‌ها و رنج‌هاى سفر، بدى احتمالى همسفران را ناديده بگيريم تا مشغله‌هاى ذهنى‌ما كمتر شود. گذشت نكردن از برخى امور، باعث مى‌شود كه درون خود دعوايى ذهنى ايجاد كنيم و براى انتقام‌گيرى در ذهن خود نقشه بكشيم.

3. فرصت اصلاح

اگر فردى خطا و لغزش كند و با تغافل با او برخورد شود، فرصت دوباره‌اى براى اصلاح و ترك‌كردن خطا فراهم مى‌آيد تا فرد در صدد عذرخواهى و جبران اشتباه برآيد. اما چنانچه به سبب اشتباهش مؤاخذه شود و ديگران هم از اين امر آگاه شوند، انگيزه‌اى براى ترك كردن عملش نخواهد داشت. امام سجاد (عليه السلام ) در حديثى، چند دستور به پيروان خود داده و از آن جمله فرموده است: «

وَلا يَعتَذِرُ اليَكَ احَدٌ الاّ قَبِلْتَ عُذرَه وَاِنْ عَلِمْتَ انّه كاذِبٌ » ²؛ «از پذيرفتن عذر هيچ معذرت خواهى سرباز مزن؛ اگر چه بدانى دروغ مى‌گويد».

اگر از فردى لغزشى سربزند و در چهره و رفتارش پشيمانى مشاهده شود، بايد از خطايش تغافل كنيم و چنانچه به دروغ هم عذرخواهى كند، مصلحت اين است كه از