279
شيوههاى راستگويى
برخى افراد، ظاهر و باطن يكسانى دارند و به دليل اين ويژگى، همواره مورد احترام و اعتماد ديگران هستند. يكى از راههاى رسيدن به اين جايگاه اجتماعى، انتخاب شيوه صداقت در مسير زندگى است. چه نيكوست كه انسان در مسير هدايت و صراط مستقيم، راه نجات را در ملكه كردن فضيلتهاى انسانى بداند و بكوشد در هر وضعيتى راستگو باشد. البته رسيدن به مقام راستگويان، نياز به تلاش و مجاهدت با نفس دارد.
انسان در مسير زندگى، همواره در دو راهى دروغ يا راست قرار مىگيرد و براساس فطرت و آموزههاى الهى، راه را از بىراه مىشناسد؛ ولى مانعى به نام هواى نفس او را از راستگويى باز مىدارد. براى راستگو شدن، بايد با اين مانع بزرگ مبارزه كرد. در اينجا به برخى از عوامل مؤثر در اين مسير اشاره مىكنيم:
1. تركدروغهاى كوچك
گناه، خانه دل را تاريك و سياه و محل رفت و آمد شيطان مىسازد و خنجر معصيت، چشم دل را كور مىكند. اين فرجام بد، از گناهان كوچك شروع مىشود و به گناهان بزرگ مىانجامد.
مراقبت، محاسبه و دقت در گفتار و رفتار، شرط جلوگيرى از ارتكاب گناه است. بزرگترين زيان گناه،نافرمانى از خداست كه هيچ خطايى در محضر او شايسته و زيبا نيست؛ خواه اشتباه كوچك باشد خواه بزرگ. رسولخدا (صلى الله عليه و آله ) ، خطاب به ابوذر فرمود: «
يا اباذَرٍّ لاتَنظُر الَى صِغَر الخَطِيئَةِ وَلِكنِ انْظُر الَى مَن عَصَيتَ» 1؛ « اباذر! به كوچكى گناه نگاه مكن، بلكه به آن كسى بنگر كه او را نافرمانى كردهاى».
برخى از افراد به دروغگويى عادت كردهاند و براى توجيه اشتباه خود، كوچك بودن