275نگرانى نمى‌كند. چنين شخصى هيچ‌گاه رفتارش را بى‌جهت توجيه نكرده و دروغ خود را با آرايه مصلحت‌آميز تزيين نمى‌كند.ازاين‌رو دچار مشكل نمى‌شود و با راستگويى، آرامش روانى خود را فراهم مى‌آورد و در نهايت اهل نجات است.

3. زيبايى

راستگويى فضيلتى زيباست كه گوينده را مى‌آرايد و نزد خدا و بندگانش سرافراز مى‌سازد. هر فرد منصفى، انسان راستگو را مى‌ستايد، با ديده احترام به او مى‌نگرد و صفاى درونى‌اش را تحسين مى‌كند.

راستگويى با ايمان رابطه نزديكى دارد و به آن زيبايى مى‌بخشد؛ به همين سبب با مشاهده فرد راستگو، ايمان او را مى‌ستاييم. امام على (عليه السلام ) مى‌فرمايد: «

الصِّدقُ جَمالُ الاِنسانِ وَ دَعامَةُ الاِيمانِ » ¹؛ «راستى زيبايى انسان و ركن ايمان است».

درحديثى ديگر امام على (عليه السلام ) مى‌فرمايد: «

الصِّدقُ رَأسُ الاِيمانِ وَ زَيْنُ الاِنسانِ » ²؛ «راستى اصل ايمان و زينت انسان است».

4. تقويت اخلاق نيك

از آثار بسيار با ارزش راستگويى، آراسته شدن به صفات پسنديده ديگر و پرهيز از زشتى‌هاست؛ چرا كه شخص راستگو، به سبب پايبندى به صداقت مى‌كوشد كه از مسير اخلاق و فضايل خارج نشود. اگر چه ممكن است، منافع مادى او در دروغ گفتن باشد و كسى از دروغ او آگاه نشود، ولى فضايل اخلاقى او اجازه نمى‌دهد كه غير از راستى سخنى بر زبان جارى كند. وى دروغ گفتن را خلاف شخصيت و كمال انسانى مى‌داند. امام على (عليه السلام ) مى‌فرمايد: «

االصِّدقُ حَيَاةُ التَّقوَى » ³؛ «راستگويى، حيات تقواست».