184شايسته به‌دست مى‌آيد. رفتارهاى غيراجتماعى و غيراخلاقى باعث مى‌شود اعتبار و موقعيت اجتماعى فرد از دست برود.

قرآن كريم، مؤمنان را عزيز و آبرومند دانسته است. آنها حق ندارند با كارهاى غير منطقى و نامعقول، خود را بى‌ارزش نمايند و آبروى خود را بين مردم بريزند.

امام صادق (عليه السلام ) فرمودند:

ان الله عزّ وَجَلّ فَوَّض الَى المُؤمِنِ أُمُورَه كُلَّها وَلَمْ يُفوِّضْ اليه أَنْ يُذِلَّ نَفسَهُ ألَم تَسمَعْ لِقَوْلِ اللهِ عزّ وجلّ ( وَ لِلّٰهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ )

فالمؤمِنُ ينبغي انْ يَكُونَ عَزيزاً ولا يَكُونَ ذَليلاً. ¹

خداوند تبارك و تعالى، همۀ امور مؤمن را به خودش واگذار كرده است؛ ولى اجازه نداده كه خود را خوار كند و آبروى خويش را بريزد. آيا سخن خداوند بلندمرتبه را نشنيده‌اى كه فرمود: «عزت از آن خدا و از آن رسولش و از آن مؤمنين است». پس مؤمن، بايستى عزيز باشد و نبايستى خوار و ذليل شود.

افرادى، با داشتن رفاه و برخوردارى از امكانات مالى، همچنان دست نياز به‌سوى اين و آن دراز مى‌كنند. اينان فرومايگانى هستند كه آبروى خود را فداى رسيدن به دنيا مى‌كنند و دين و شخصيت خود را به دنيا مى‌فروشند. امام على (عليه السلام ) فرمود: «

مِنَ اللُّؤمِ انْ يَصُونَ الرَّجُلُ مالَه وَ يَبذُلَ عِرضَهُ » ²؛ «از پستى و فرومايگى مرد، اين است كه مالش را حفظ كند و آبرويش را ببخشد».

الف) سرفرازى واقعى

آزمندى و خصلت بردگى و بندگى، گرچه ممكن است انسان را به نان و نوايى برساند، ولى آبرو و شرف را از ميان مى‌برد. ازاين‌رو همواره فرزانگان با قناعت و