145«من خودم هم درپى كاروان مى‌گردم؛ ولى آن را پيدا نمى‌كنم.... آن‌گاه راهش را ادامه داد.

در آن موقع، به ياد آورد كه به آن دو نفر بابلى، چگونه گفته بود: «نمى‌دانم». فكر كرد كه اين درماندگى، نتيجه همان بى اعتنايى است. ¹

2. خطاپوشى

يكى ديگر از حقوقى كه بايد هر فرد درباره دوستان و همسفران خود رعايت كند، چشم‌پوشى از لغزش‌هاست. در روابط اجتماعى، ممكن است افرادى ناخواسته مرتكب اشتباه و لغزش شوند، اخلاق اسلامى را رعايت نكنند و سخنانى بر زبان آورند كه موجب آزردگى ديگران شود؛ در چنين مواردى، شنونده بايد عاقل باشد و در كمال بزرگوارى، از اشتباه او بگذرد و آن را ناديده بگيرد و درصدد مقابله و انتقام‌گيرى نباشد. رسول گرامى اسلام درباره حق مؤمنان بر يكديگر مى‌فرمايد: «

يَغْفِرُ زَلَّتَهُ » ²؛ «خطاهاى او را ببخشايد».

خطاپوشى، از اوصاف انسان‌هاى كريم و با گذشت است و در مقابل، به روآوردن و بازگو كردن اشتباه ديگران، خصوصيت افراد فرومايه است. امام على (عليه السلام ) فرمود:

شرُّ النّاسِ مَنْ لا يَعفُو عَنِ الزَّلَّةِ وَ لا يَسْتُرُ العَورَةَ. ³

بدترين مردم كسى است كه از لغزش‌هاى ديگران نمى‌گذرد و عيوب آنان را نمى‌پوشاند».

گشودن حساب‌ويژه براى شمارش لغزش‌هاى ديگران و پرونده‌سازى براى خطاهاى مردم، با روح ايمان ناسازگار است.

در حديثى از امام صادق (عليه السلام ) ، روايت شده است: