9
مقدمه
سير و سفر با انگيزه دينى و الهى، از ديدگاه اسلام امرى پسنديده است. قرآن كريم در آيات متعددى مردم را دعوت نموده، تا با سفر به گوشه و كنار جهان، در تاريخ و سرنوشت گذشتگان بينديشند و از رخدادهاى خوب و بد زندگى امتهاى پيشين درس عبرت بگيرند:
( أَ وَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كٰانَ عٰاقِبَةُ الَّذِينَ كٰانُوا مِنْ قَبْلِهِمْ ) (غافر:21)
آيا در زمين نگشتهاند تا ببينند فرجام كسانى كه پيش از آنها زيستهاند چگونه بوده است؟
توفيق سفر به اماكن مقدس نيز، علاوه بر درس آموزى، آثار و بركاتى همچون پاكشدن از آلودگىهاى روحى و اخلاقى دارد. زائرِ عارف با اين پالايش، مىتواند در مسير كمال، سير نموده، خود را به خداوند نزديك سازد و به بهشت راه يابد.
رهآورد ديگر اين سفرها، آشنايى با تاريخ اسلام، اماكن و آثار اسلامى است كه يادگارهاى پيامبر(ص) و ائمّه معصومين(عليهم السلام) هستند.